HISTORIOGRAFIA STOSUNKÓW POLSKO-RADZIECKICH

Badania nad historią stosunków polsko-radzieckich zostały podjęte w Polsce na szerszą skalę dopiero po II wojnie światowej, kiedy kraj nasz wkroczył na drogę dobrosąsiedzkich i przyjaz­nych powiązań ze swoim wschodnim sąsiadem. Dorobek historio­grafii okresu międzywojennego jest stosunkowo nieznaczny, gdyż perspektywa widzenia spraw polsko-radzieckich była wtedy prak­tycznie żadna, aby badać je w sensie naukowym. Nie było wów­czas także sprzyjających warunków politycznych do podejmowa­nia tej tematyki ani warunków do przejawiania zainteresowania nią. Jeśli sięgano wówczas do tych stosunków, to z reguły prace im poświęcone dotykały czasów wcześniejszych, tych, które wią­zały się z rewolucją lutową i październikową w Rosji bądź wojną polsko-radziecką i traktatem ryskim. Do tych właśnie wydarzeń sięgano lub nawiązywano w pracach znanych historyków, a w je­szcze większym stopniu polityków i publicystów. Wyrażane w nich opinie były najczęściej podporządkowane określonym ten­dencjom politycznym, chociaż nie brakowało i takich, które pre­zentowały sądy mniej zaangażowane lub całkiem bezstronne. Przeważały jednakże te pierwsze, pozostające pod wpływem my­śli piłsudczykowskiej lub endeckiej, rzadziej pochodzące od obozu konserwatywnego, który do spraw radzieckich odnosił się ekstre­malnie niechętnie, upatrując w nich jedynie destrukcyjne oddzia­ływanie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *