WALKA O UMOCNIENIE

Z tego też względu chłopi walkę o umocnienie suwerenności państwowej łączyli z potrzebą przebudowy państwa na zasadach demokracji i reform społecznych. W końcowym okre­sie II Rzeczypospolitej, w obliczu zagrożenia niepodległości Pol­ski, sprawę utrzymania i obrony niepodległego państwa ludowcy wysunęli na naczelne miejsce w swej działalności, mimo dającej się coraz bardziej we znaki sanacyjnej polityce ucisku, a nawet terroru wobec mas chłopskich. Bezpośrednio po upadku państwa we wrześniu 1939 r. ruch ludowy włączył się do ogólnonarodowej walki z okupantem nie­mieckim, odwołując się do patriotyzmu chłopów i ich poczucia narodowego. Ruch ludowy odegrał poważną rolę w organizowa­niu ogólnonarodowego ruchu oporu, stworzył własną sieć organi­zacyjną i powołał własną organizację zbrojną, Bataliony Chłop­skie. Ludowcy odegrali wiodącą rolę w organizowaniu tajnego nauczania. Ruch ludowy mobilizował całą wieś polską do bez­względnej walki z okupantem. Na przestrzeni wieków był to najbardziej ofiarny i powszechny wysiłek chłopów polskich w walce o narodowe i społeczne wyzwolenie. Obok bezspornie dużego wkładu w walkę z okupantem, okres ten cechowała duża dynamika zachodzących procesów ideowo-politycznych, wyraża­jących się w zróżnicowaniu postaw, we wzmożonym poszukiwaniu dróg i płaszczyzn porozumienia, czego wyrazem była próba roz­rachunku z przeszłością, odrzucenia przez wielu ludowców błęd­nych koncepcji i dążenie do znalezienia właściwej drogi, po któ­rej w przyszłości powinien kroczyć ruch ludowy.

Witam! Mam na imię Marlena i jestem profesorem na wydziale filologii na jednym z najlepszych uniwersytetów w Polsce! Posiadam bardzo duże doświadczenie, dlatego chciałabym dzielić się z wami swoja wiedza! Serdecznie zapraszam do lektury wpisów!!!